We zeggen vaak dat we verder moeten, en dat een mens niet eeuwig kan blijven rouwen. Maar daarmee gaan we voorbij aan een fundamentele
behoefte: we willen onze overleden geliefden blijven gedenken.

Jaren geleden werd de grootste schavuit van ons dorpje begraven in een graf dat voorzien is van een afbeelding van zijn hoed, de schroef van zijn speedboot, en een kastje achteraan waarin een fles cognac zit. Omdat hij een stevige borrel nooit afsloeg, halen zijn beste vrienden op eregelde tijdstippen de sleutel van dat kastje op bij zijn dochter, om dan samen een glas te drinken, en ook het graf van een scheut cognac te
voorzien: "Hier, vriend," klinkt het dan, "dat is er eentje voor u." Hun manier om de mooie momenten met hem te blijven koesteren.

Copyright © 2014. All Rights Reserved.